Druckschrift 
Bd. 3 (1880) [Urkunden von 1351 - 1380]
Entstehung
Seite
201
Einzelbild herunterladen
 

13G4. Januar 13.

201

nümbermer wyten ofte wreken scliolen uppe de radman unde uppe ere borghere unde up de ere, unde en scholet ere vyande nicht werden de wyle dat we levet, men we scholet ere denere unde ere knechte bliven unse daghe unde ere beste weten unde don, wor we konen unde moghen, ane teghen unsen rechten heren den greven van der Hoyen. Wan aver de stad van Bremen orlich lieft unde wy em in den orloghe denet, so Scholen ze uns don lik anderen eren zoldeneren. Were ok dat se uns witliken vorunrechteden, dat schole wy vor em unde vor anderen heren vorclaghen twe manede, unde wulden ze us den dar neen recht umme don, so moghe wy ere vyande werden unde anderen heren denen also langhe, want se us dar recht umme don willen, dat schole wy jo van em nemen unde scolet den ere vyande nicht mer wesen. Were aver dat se jhement beclaghede umme desse vorscrevencn hyndernisse, so scliole wy unde willct em des jo bekant wesen, dat se mi vorscrevenen Frederke jo mid like unde mid rechte hindert hadden umme der unvoghe willen, de ick em dede bynnen erer stad. Ok so ne schole wy noch en willet dar nene vulbort ofte rat to gheven, dat se jhement dar umme beclaghe. AI desse vorscrevenen stucke neme wy up unse lofte unde ede, de wy den vor­screvenen radmannen lovet unde svoren hebbet, dat wy de holden willet vast unde unvorbroken ane arghelist. To ener grotteren betughinghe so hebbe wy unse inghezeghele gliehenghet to dessen breve, dese gheven is na godes bort drutteyen hundert unde in deme vere unde zestegliesten jare, des achteden daghes to twolften.

') Nach dem Original in Trese Y. Heide Siegel abgefallen.

Am gleichen Tage beurkunden die genannten Brüder ferner, dass sie zwei ihrer Vettern gleichfalls zum Gelöbniss der Urfehde an die Stadt bewegen wollen: Wy Frederick unde Ghosschalk brodere Johannis sonen van Eytzen knapen dot witlick al den ghennen \\ , de dessen bref zet ofte höret lesen, dat wy in truwen mid samender hand lovet hebbet unde svoren ij up den hilghen stavedes edes unde lovet unde sveret in dessen breve den erafteghen luden den rad|jmannen van Bremen, dat we jo dat vormogben scholet unde willet, dat Ghosschalk Borchman unde Johan Papenhusen sin broder, Hinrikes sonen van Eytzen, use vedderen, de vorscrevenen radmanne loven sveren bebreven unde bezeghelen Scholen twischen hir unde Vastelavene de nu neghest kftmt alsodanne orveyde unde sone, also we em ghedan unde bezeghelt hebbet umme de hindernisse, dat se mick Frederke hindert hadden umme de unvoghe, de ik em dede bynnen erer stad. Were aver dat ick vorscrevene Ghosschalk Johannis sone nicht vormochte, dat mine vorescrevenen vedderen de orveyde nicht don en wolden, so scal ick mi des entladen mid minen ede twischen hir unde Vastelavene, dat ick al mine macht dar an ghekeret hebbe, unde des nicht vormoghen kau; darmede scal ick mines loftes unde edes los wesen, dat ick dar uppe lovet unde svoren hebbe. Mer ick Frederick scal unde wille mine vorscrevenen vedderen jo vormoghen, dat se de orveyde loven sveren unde bezeghelen Scholen twischen hir unde Vastelavende; dat neme ick to minen loften unde eden, de ick ghedan hebbe. To ener openbaren betughinghe so sint unse inghezeghele gliehenghet to dessen breve, dese gheven is na godes bort drutteyen hundert unde in deme ver unde zesteghesten jare, des achteden daghes to twolften. Original gleichfalls in Trese Y.; die Siegel sind abgefallen.

Brem. Urkdb. III

20