RECTOR& PROFESSORES P ILLUSTRIS SCHOLA BREMENSIS LECTORI S.

G

raviffimum atrociffimúmque dolorem, quo manifeftatum in carne Unigenitum Dei filium aliquando pro­fecuturi effent, qui eum transfoderant, graphicè delineaturus Zacharias XII o. ait:& plangent fuper illo, planetu ut fuper unico,& amarèflebunt, ut amarè flent fuper primogeni to. Jungit Prophera cumulátque omnia, quæ dolorem exafperare omnique ex parte intenfiffimum reddere valent. Acerba fane femper Parentibus, carorum funt liberorum funera, cùm naturalis ille inftinctus tenerrimúsque sogyas adfectus, quem Sapientiffimus rerum omnium opifex mortalium mentibus inftillavit,& quo ni mium potens areto parentes fanguinis vinclo tenet natura, imò cujus inftar in ipfis animalibus bru is cernere eft, non fine acriori doloris morfu facilè divelli eos patiatur. At inter liberos filii, inprimis antiquioribus feculis dilectiores habebantur, quòd per illos cum nomine genus propagaretur, avitáque bona genti eorum farta tecta confervarentur, quin& fibi plus ab illis præfidii auxiliique tota familia promittere poffet. Unde Euripid. in Jon. v. 1409. ait Haus is Tois Tex80 Qirarov Filius res eft parentibus cariffima. Horum itaque præcipuè jactura ad graviflimum luctum vocare non immeritò cenfebatur. Nihil autem hanc iacturam acerbiorem reddit, quàm fi unicus fit, qui Parentibus eripitur. In illo enim uno, qui aliàs inter plures liberos dividitur amor, totus defixus hæret, unde& xar xiv dilectus pro unico aut unigenito fæpius ufurpari folet. Ejus tantò tenerior effe cura confuevit, quo magis fpes omnis in uno eft. Non poteft igitur non profundiffimum vulnus infligi, cum unicum amoris objectum aufertur, omnisque in illo repofita fpes, uno quafi ictu præciditur. Hinc nihil inveniunt non folùm Scriptores Sacri, cui publicam eámque maximam calamitatem rectiùs comparent, quàm luctui unici filii. O filia populi mei accinge Jaccum& confperge te cinere, luctum unici fac tibi, planctum amariffimum, nam fubitò nobis vaftator fuperveniet, inquit Jerem. VI, 26. coll, Amos. VIII, 10. fed& profanis idem emblema non infrequens eft. Unde Catullus Carm. XL.canir: feu pii ad rogum filii lugetur, orba quum flet unicum mater:& Cicero Philipp. IX, cap. V. Ser. Sulpicii F. pietatem, quâ Patris obitum lugebat, emphaticè defcripturus, dicit: eft autem ita affectus, ut nemo unquam, unici fili mortem magis doluerit, quàm ille mæret patris. Novum tamen huic rei pondus addit men­tio primogeniti. Neque enim inanis hæc repetitio, fed alterum alterius quædam exaggeratio eft. Scilicet primogenitorum eminentior præ aliis filiis erat dignitas, Primogeniti enim matris Deo facri erant, perque eos integra familia fanctificabatur; primogeniti Patris autem præter duplicem partem hæreditatis, jure principatus in gente fuâ gaudebant,& in victimis pro univerfà familiâ offerendis, ad illos potiffimum facrorum cura spectabat. Hinc cum pia anima de modo Deum placandi follicita, nihil primogenito carius, nihil pretiofius noffet, quærit: Numda­bo primogenitum meum piaculum defectionis mee? Mich. VI, 7. Ereptio itaque unici, qui fimuleffet, primogenitus, geminare inprimis dolorem credebarur, quòd, ejus obitu tota domus his fimul prærogativis excideret. Quanta quanta autem etiam hæc luctus argumenta fint, non tamen fe idcircò dolori permittunt, multò minus eo frangi, aur ad obmurmurandum fupremo Numini, ejusve vias carpendas adigi patiuntur, Deo dicatæ mentes, quæ fe& fuos& omnia defideria, omnésque fpes fuas, ejus arbitrio unicè fubmiferunt.

Hæ enim uti norunt omnes Hæ uti nihil fibi

Hæc ve­

Dei vias fanctas& bonas, fui verò officii effe ejus ductum unicè fequi, ita& cum omnimoda propriæ voluntatis abnegatione, in ejus beneplacito acquiefcere allaborant. proprium habent, fed omnia illi cui eadem debent, iterum dicârunt, imò& nullos alios expetiverunt liberos, quàm qui Dei effent, ita eosdem repofcenti, fine obluctatione haud inviti red­dunt, exclamantes cum Jobo Dominus dedit, dominus abftulit, fit nomen Domini benedictum! Parum illis curæ aut follicitudini erit, utrum genus fuum aliquantulum adhuc hîc continuetur, cùm non folùm fciant infanum effe, in hac perpetuâ rerum omnium viciffitudine, ubi ipforum Imperatorum& Principum ftemmnata fatales fuas periodos habere, omnium temporum an­nalibus,& quotidianâ experientiâ difcunt, fibi folis æternas& perpetuò manfuras fpondere aut depofcere domos, fed& perfuafi fint illud tantum genus quod ex Deo ductum eft, perenne fore,& qui eo fati funt, licèt fuis præmaturo fato eripiantur, illis aliquando in beatâ æternitate ad nunquam abrumpendum in Dei communione confortium reddendos effe. ri folatii fundamenta ex animo vovemus, rata ut fint ad leniendum fæviffimum dolorem moeftiffimorum parentum, qui hodiè primum unicúmque fidi amoris pignus, cariffimum optimæque fpei filium, Deo fic jubente, efferre coguntur. Erat is nobiliffimus or atiflimúsque Juvenis ANDREAS HENRICUS à MANDELSLO elegantiorum literarum ftudiofus di­gniffimus, minimeque degener furculus nobiliffimi& jam ultra quinque fecula clariflimi ftemmatis à MANDELSLO IN MANDELSE propè fluvium ducatus Brunsvicenfis Leinam ex RICHARDO à MANDELSLO, qui circa annum Chrifti MCC Horuit, defcendentis. Edebatur hic Bremæ A. clɔlǝCCXXV. a. d. IX. Decembris, Patre Viro Nobiliffimo atque Confultiffi­mo ANDREA à MANDELSLO U. J.D.& in foro patrio Advocato dexterrimo maximéque inclyto: Matre nobiliffimâ multisque prærogativis ditatâ Matronâ ADELHEIDA FEDELER. Paterni generis Avus eft Vir Nobiliff. atque Confultiff: ANDREAS HENRICUS à MANDELSLO U. J.D. itidémque Advocatus honoratiffimus: Avia, Nobiliffima Præftantiffimáque Matrona ANNA FEDELER, filia HENRICI FEDELER& ANNA KENCKELIÆ, DIDERICO KENCKELIO Patricio inclyto& ANNA RHEDENIA prognatæ. Proavus, Nobi­liffimus atque Confultiffimus ANDREAS à MANDELSLO, U J.D.& caufarum Patronus folertiffimus fuit: Proavia Nobilif. LEVINA CRAMERA Nobiliffimi atque Confultiffimi HENRICI CRAMERI præfecti Hoyenfis ejusdémque tractus Syndici filia. Abavus, Nobiliffimus ANDREAS à MANDELSLO, Potentiffimo Sueciæ Regi à Secretis, nec non hic loci ad D. Petri Ædilis. Abavia, Nobiliffima Matrona CAECILIA FREDELOHEN, filia Nobiliffimi& Confultiffimi Viri HENRICI BREDELOH, Patricii& Reip. hujus Senatoris digniffimi& ELISABETH ESYCHIÆ, HERMANNI ESYCHII Patricii itidem& Senatoris meritiffimi natæ. Atavus, Nobiliffimus CONRADUS à MANDELSLO, Dominus hæreditarius in

Mandelse Ducatûs Brunsvicenfis, Atavia, Nobiliffimi ftemmatis AB AHLDEN. Hujus Conradi pater erat Nobiliffimus atque Ampliffimus ANDREAS à MANDELSLO itidem hære­ditarius in Mandelse,& Decanus Capituli ædis cathedralis Verdentis, qui unà cum Nobiliffimâ Conjuge ANNA GRUMPFEN, primus poft repurgata facra in ducaru Verdenfi Augu­ftanam confeffionein amplexus eft. Materni generis avum habuit, lautioris fortunæ mercatorem ELARDUM FEDELER, Aviam, Ornatiflimam ANNAM ILSABEAM SCHUTTEN, Magnarii Quakenbruggenfis non infimi ordinis CORNELII SCHUTTEN& Adelheide Brimfenie filiam. Proavum Mercatorem hic loci ex præcipuis HENRICUM FEDELER, Proaviam ANNAM FRESEN. Unici infantis tenerrimam curam uti gefferunt amantiffimi parentes, ita illum mature præceptoribus domefticis formandum,& tam Doctrinæ quàm pietatis prin­cipiis imbuendum non folùm tradiderunt, fed& mox in ludum noftrum literarium miferunt, in quo fe talem præftitit, ut hoc anno poft elapfi fefti Pafchatos ferias d. V. April, fuo merito nec fine laude ad labores publicos promoveretur: ubi mox eadem, quâ in fcholâ inferiori illa orfus erat diligentiâ, ftudia profequi annifus eft, eúmque in finem fub honoratiffimis Col­legis noftris Celeberrimo Doct, Diderico Difingio hiftoriam univerfalem, fub Clariffimo Henrico Heilenio auten. Antiquitates Romanas& Eloquentiam excolere cœpit. Induftriam præcipuè femper ornavit, vitâ ad modeftiam moribúsque ad honeftatem omnem compofitis, alienus planè ab omnibus quibus juvenilis ætas facilè corrumpitur. Opraffemus idcircò impenfe, optimorum parentum gaudium, quin& illuftris Lycei ornamentum diutus fuperftitem cernere licuiffet, nulli dubitantes, illum fplendidi ftemmatis decus omni ex parte olim tuiturum fuifle. At aliter vifum erat fupremo rerum humanarum arbitro, in cujus libro dies noftri, antequam eorum unus effet, fcripti funt. Etfi enim inde ab infantiâ, valetudine fic fatis firmâ, frui vi­debatur, ante quinque tamen admodum menfes pectoris incommodum fenfit, cui fe mox comitem dans hectica febris vires tam validè proftravit, támque fubitò exhaufit, ut in ipfo fefto, quo folemnia natalitia optimi Servatoris pia Chriftiadum cohors hac hebdomade celebrabat a.d. XXVI. Dec. inter 8.& 9. vefpert. in ejus manus animam calidis votis mentéque fe Dei arbitrio pla­cidè fubmittente, traderet, Ultimus dies, qui quadragefimum fecundum hujus feculi annum, ejus quoque, mortales exuvias, fepulchro in æd D. Ansgarii claudet, liffimi Lycei cives, optimique commilitonis exfequias frequenti comitatu cohoneftate, ejus exemplo temporisque ratione, feriò admoniti, quàm parum annis aut juvenili robori fidere li­ceat, dum PROPERAT CURSU VITA CITATO, VOLUCRIQUE DIE, ROTA PRECIPIT.S VERTITUR ANNI. P. P. pridie Kalendas Januar. A clǝlǝCCXLIII.

ut in

Adefte igitur Nobi­